آشتی اجتماعی قابل توجه نمایندگان محترم مجلس شورای اسلامی استان کرمانشاه:

آشتی اجتماعی

بخش هشتم

هوالحی‌القیوم‌الذی‌لایموت”

مجمع نمایندگان محترم مجلس شورای اسلامی استان کرمانشاه
سلام علیکم

یکی از تاثیرگذارترین بندهای ادبی در ادبیات جهان که “ویلیام شکسپیر” آن را در پرده سوم نمایش‌نامه “هملت” نگاشته است:
“آیا شریف‌تر آن است که ضربات و لطمات روزگار نامساعد را متحمل شویم؟ یا آن‌که سلاح نبرد به دست گرفته با انبوه مشکلات به جنگ برخیزیم؟
مردن، خفتن، خفتن و شاید خواب دیدن،
آه! مانع همین‌جاست!
آن‌زمان که این کالبد خاکی را بشکافیم، درون آن رویاهای مرگ‌باری را می‌بینیم، ترس از همین رویاهاست که عمر مصیبت‌بار را این‌قدر طولانی می‌کند؛ زیرا اگر انسان یقین داشته باشد که با یک خنجر برهنه می‌تواند خود را آسوده کند، کیست که در مقابل “ظلم ظالم،” “تفرعن جابر،” “تکبر متکبر،” “دردهای عشق شکست‌خورده” و رنج‌هایی که لایقان صبور از دست نالایقان می‌بینند، تن به تحمل دهد؟
تفکر و تعقل، ما همه را ترسو می‌کند و عزم و اراده هرگاه با افکار احتیاط‌آمیز توأم گردد، رنگ باخته، صلابت خود را از دست می‌دهد و به مثابه همین خیالات بلند، عمر مصیبت‌بار این‌قدر طولانی می‌شود.”

به گمان‌تان وضعیت اسفبار معیشتی، موجب تحلیل رفتن اذهان عمومی گردیده است؟!

شما که واقفید، مردم نیز آگاه باشند:
در دوران حکومت مولا علی علیه‌اسلام، با این‌که انواع و اقسام فتنه‌ها را شاهد بودیم، اما ابدا تاریخ چیزی به اسم محاکمه‌ی مردم در خود ثبت نکرد.
برعکس تا دلتان بخواهد حکم بر علیه مسئولین و کارگزاران متخلف و مجرم داریم.

عالیجنابان!
قرار بود ما آدم‌های معمولی باشیم،
سرکار‌ برویم،
سریالی را ببینیم،
کنسرت و سینمایی برویم،
از برد تیم مورد علاقه‌مان خوشحال باشیم و شادی کنیم،
سفری برویم،
خریدی کنیم،
“عاااااشقی کنیم”
و در اوج تحرکات سیاسی‌مان هم، به نماینده‌ی منتخب‌مان رای بدهیم.
قرار نبود همزمان، رزمنده، تحلیلگر سیاسی، اقتصادی، فعال مدنی و اجتماعی باشیم.

قسمت تراژیک زندگی‌مان این است که یکی ما را “تحریم” کرد و دیگری “فیلتر،” با “فیلترشکن تحریم‌کننده” به پلتفرم‌های غیرمجاز می‌آییم تا ببینیم “فیلترکننده‌ی تحریم‌شده،” قرار است چه قوانینی را برای ما مصوب نماید!!!

آقای هدایت هاشمی در سریال “زوج و فرد،” یک دیالوگ ناب در خصوص “آقازادگی” دارد که می‌گوید:
“آقازاده” یعنی: نجیب، یعنی: اصیل، یعنی: بزرگ‌زاده.
با تکیه بر این سکانس زیبا، زین پس اینجانب در نگاشته‌هایم، به‌جای کلمه‌ی نامانوس “آقازاده،” واژه‌ی “نجیب‌زاده” و به‌جای کلمه‌ی “مردم،” واژه‌ی “اصیل‌زاده” را به کار خواهم برد.

کلام آخر:
ما در جامعه‌ای زندگی می‌کنیم که “غاده‌السمان” به درستی به آن اشاره کرده است:
“ما گناه را نمی‌بینیم،
مگر آن‌که زنی مرتکب آن شده باشد.”

نسترن‌رستمی

۱۴۰۲/۱۱/۱۷

نمایندگان احتمالی مجلس آتی نیز توجه داشته باشید:
این یک مطالبه‌ی کاملا جدی است.

ادامه دارد….